Jæja, nú ætla ég að skrifa blogg sem átti að koma um páskana, en, ja...hvað get ég sagt? Ætli það sé ekki Facebook sem gerir mig að svona lélegum bloggara. Um páskana fórum við fjölskyldan í heimsókn til ömmu og afa í Coweta. Þar sagði ég orðið "ball" við Markús, og hann hermdi strax eftir mér. Þá ákvað ég að best væri að skrifa niður öll orðin sem hann var búinn að læra á þeim tímapunkti, því nú færi orðunum að fjölga hraðar en ég gæti fylgst með. Hérna eru öll orðin sem Markús kunni að segja þann 24. apríl 2011. Þau eru vitaskuld orðin miklu fleiri núna. Sum orðin eru á íslensku, en önnur á ensku.

Það var júlí, og nú er september. Þetta leið nú aldeilis hratt.
Við Markús erum bæði byrjuð í skólanum. Honum gengur bara mjög vel á leikskólanum. Hann er víst þægur og góður á meðan hann er þar, og er alltaf glaður bæði að koma þangað og svo að fara aftur heim. Gæti ekki veirð betra. Hann grét aðeins þegar ég skildi hann eftir í fyrsta skiptið, en ég heyrði að hann hætti því bara á nokkrum sekúndum. Reyndar er vesælings drengurinn með eyrnabólgu núna, en hann hefur líklega fengið kvefið sem olli henni á leikskólanum. Það er svosem ekki við öðru að búast en að hann fari núna að veikjast aðeins oftar.
Sjálf er ég líka byrjuð á fullu í skólanum. Ég er til dæmis að læra allt um form í tónlist frá klassíska tímanum (Haydn, Mozart og Beethoven). Það eru víst uppi hatrammar deilur um þessi mál meðal tónfræðinga sem eru að fást við þetta. Merkilegt. Auk tónfræðinnar er ég í "performance psychology", en það virðist ætla að vera létt og skemmtilegt. Svo held ég aðra útskriftartónleika af þremur þann 21. nóvember. Ég ætla einungis að spila melódíska tónlist frá 20. öldinni. Prókóféff, Ibert, Martinu og Kent Kennan verða á dagskrá. Það verður væntanlega skemmtilegt.
Annars gerðist svosem ekki mikið í Ágúst. Við Erik fórum þann 1. ágúst í canoe ferð, til að halda upp á þrítugsafmælið hans. Það var gaman. Svo braut hann tönn. Það var fúlt.

Í tilefni af því að ég ætla að byrja í fullu námi eftir mánuð og hef bara efni á takmarkaðri leikskólavist handa Markúsi las ég bók um hvernig beri að skipuleggja og nýta tíma sinn vel. Hef aldrei lesið svoleiðis bók áður, enda alltaf talið mig vel skipulagða. Ég þarf hins vegar að komast upp á alveg nýtt plan í góðri tímanýtingu ef ég a að vera í fullu doktorsnámi og hérumbil fullu móðurhlutverki um leið. Svo ég keypti bók sem ég sá fjallað um í morgunþætti í sjónvarpi. Sú bók sagði mér að reyndar horfa lítið á sjónvarp, og síðan þá hef ég hætt að horfa á téðan morgunþátt. Skondið. Bókin gerir manni ljóst að það eru 168 klukkutímar í viku, sem ég einmitt vissi ekki og finnst alveg frábært. Að 56 tímum af svefni (8 tímum á dag) og 45 tímum af vinnu (en ég reikna með að flestar vinnuvikur krefjist 40-50 tíma af VINNU, ekki með matarhléum eða pásum eða svoleiðis) frádregnum eru eftir 67 klukkutímar í hverri viku. SEXTÍUOGSJÖ klukkutimar. Á viku! Þetta þykir mér mjög ánægjulegt. Ég vildi að einhver hefði bent mér á þetta fyrr. Ég fylltist bjartsýni við lestur þessarar bókar, og mæli með henni fyrir stressaða, en hún heitir einmitt 168 Hours.
Annars er allt gott að frétta. Markús er orðinn mikill göngugarpur og vill helst labba út um allt sjálfur. Um síðustu helgi skelltum við Erik okkur á djasstónleika í Tulsa og svo á ekta hamborgarabúllu/bjórbar með lifandi tónlist á eftir, á meðan Markús var hjá langömmu sinni og langafa. Það var gaman að gera eitthvað "fullorðins" í smá stund

Hann Markús litli tók sín fyrstu skref í gær, 11. júlí 2010. Við pabbi hans vorum svo lánsöm að vera bæði viðstödd. Það fyndna er það að honum virtist ekki finnast þetta neitt tiltökumál. Stóð bara, tók tvö skref og settist svo á gólfið, án þess að spá neitt frekar í þessu. Svo gékk hann nokkur skref í viðbót seinna um daginn. Hann ætlar greinilega bara að æfa sig smám saman í þessu.
Annars held ég að ég sé búin að finna ásættanlegan leikskóla hér eftir mikla og erfiða leit. Hérna á þessu svæði eru leikskólar einkareknir og leikskólagjöld fyrir fulla vistun á bilinu 60.000 til 100.000 kr. Flestir þeirra bjóða ekki upp á vistun hluta úr degi eða hluta úr viku fyrir eins árs börn. Margir leikskólar rukka meira en leiguna okkar, og það finnst mér fáránlegt. Við erum tæknilega séð nógu fátæk til að eiga rétt á opinberri aðstoð við leikskólagjöldin, en fáum enga vegna þess að ég er í framhaldsnámi en ekki grunnnámi við háskóla. Þessar upplýsingar gátu þeir náttúrulega ekki sett á heimasíðu sína þar sem útlistað er hverjir eigi rétt á aðstoð. Neibb, til þess að komast að þessu þurfti ég að ganga í gegn um langt vesenis umsóknarferli og bíða lengi á ömulegri biðstofu. 
Ég fann þó eina ásættanlega lausn, að því er virðist. Markús kemur líklega til með að dvelja á leikskóla sem er rekinn af kirkju í um 6 tíma tvisvar í viku í vetur. Ég hef efni á því og þá kemst ég í tíma. Þarf bara að fylgjast vel með að hann sé ekki heilaþveginn!

Jæja, þá erum við Erik og Markús búin að fara í nokkur góð ferðalög síðan síðast.
Fyrsta ferðalagið var til Íslands. Við lögðum af stað frá Oklahoma 30. maí og stöldruðum stutt við í Reykjavík. Við kíktum svo í skemmtilega heimsókn á Húsavík, þar sem við náðum að verja smá tíma með afa og ömmu, auk þess að ég náði að hitta vinkonur mínar. Svo var haldið á austurland, þar sem afar og ömmur Markúsar litla tóku vel á móti honum. 
Ég fór síðan til Noregs, en strákarnir fóru ekki með þangað. Tilgangur þeirrar ferðar var frumflutningur á skemmtilegum flautukonsert eftir Báru vinkonu, með Lúðrasveit Reykjavíkur og norskri lúðrasveit. Æfingar fóru fram í Toneheim lýðháskólanum, sem helgaður er tónlist. Það er yndislegur staður. Síðan var haldið til Oslo, en tónleikarnir voru í tónlistarháskólanum í Oslo. Tónleikarnir voru skemmtilegir og gengu vel.
Eftir að ég kom aftur til Íslands fórum við í fermingu hjá litla bróður Eriks, og héldum svo upp á fyrsta afmælið hans Markúsar, reyndar nokkrum dögum snemma. Svo keyrðum við suður og flugum aftur út 20, júní. Það var löng og ströng ferð, en gékk ágætlega.
Markús varð síðan eins árs í alvörunni 24. júní. Ótrúlegt. Við héldum svo aftur upp á afmælið 27. júní, með ættingjunum hér í Bandaríkjunum.  
Við fórum síðan til Wichita í Kansas um síðustu helgi og skoðuðum kúrekasafn, listasafn, vísindasafn og mjög flottan grasagarð.

Þá er fyrsta árinu mínu í doktorsnámi lokið, og því gefst smá tími til bloggskrifa.
Í gær var hér brjálað veður og mikill fjöldi skýstróka kom til jarðar í Oklahoma. Víða var mikil eyðilegging og einhverjir fórust í ósköpunum. Einn skýstrókur fór framhjá rétt sunnan við okkur. Ég fylgdist náttúrulega vel með veðurfréttum í allan dag og var einmitt að horfa á beina útsendingu af skýstrók sem var nokkuð sunnan við heimilið okkar. Þá hugsaði ég að það væri eins gott að hann beygði ekki aðeins í norður, því þá kæmi hann beint til okkar. Þá fór rafmagnið og ég gat ekki lengur fylgst með á sjónvarpinu, þannig að ég fór með Markús inn á baðherbergi, en þegar svona stendur á er mönnun uppálagt að fara í innri herbergi húsa og forðast glugga. Þar biðum við þangað til að viðvörunarsírenurnar þögnuðu, en þær fara í gang þegar svona stendur á. Þetta var mikið ævintýri.
Annars er allt gott að frétta. Markús er farinn að skríða út um allt og getur staðið upp sjálfur ef hann hefur eitthvað til að styðja sig við. Hann er kominn með sex tennur og verður bara svei mér myndarlegri með hverjum deginum.
Skólaárið endaði hjá mér á föstudag, en þá skilaði ég heimaprófi og verkefnum í tónfræði. Nú taka bara við konsertæfingar fyrir Norgesferðina í júní. Við Erik og Markús komum til Íslands 29 maí, og förum aftur út 20. júní, en af þessum þremur vikum verð ég um það bil eina í Noregi. Við Erik hlökkum til að koma heim!

Nú er vorfrí í skólanum og óvænt hret hefur sett strik sitt í ferðaplön helgarinnar, en til stóð að skreppa í heimsókn til Coweta í dag. Í gær var 20 stiga hiti og sól, en í dag er aftur á móti snjór. Svo á aftur að vera 20 stiga hiti á mánudag. Merkilegt. Við höfum það bara notalegt heima í dag í staðinn.
Skólinn gengur vel þessa önnina. Kúrsinn sem ég er að taka um sögu tónfræðinnar er að reynast mjög fróðlegur. Það er gaman að komast að því hvernig ýmis hugtök og tæki (t.d. nótnaskrift) þróuðust í gegn um aldirnar og hverjir voru þar að verki. Svo skil ég núna loksins heilmikið í fornaldar- og miðaldatónfræði, en kunnáttan á því sviði samanstóð áður aðallega af hálfskildum stikkorðum og jafnvel nokkrum ranghugmyndum.
Svo gengur líka vel í flaututímum og New Century hljómsveitinni og ég er búin að fá upp í hendurnar eitt stykki flautukonsert til að æfa fyrir sumarið, og lítur hann ljómandi vel út.
Markús litli dafnar vel. Hann er kominn með fjórar tennur, tvær í neðri góm sem komu allt í einu þann 11. febrúar síðastliðinn, og tvær í efri. Hann er farinn að segja mamma, og gerði það í fyrsta sinn 14. febrúar. Það er samt erfitt að segja hvort hann sé alveg með það á hreinu hvað þetta fína orð þýðir. Hann er ekki búinn að læra að skríða, en hefur komist að því að það er til önnur leið til að koma sér á milli staða. Hann rúllar nefnilega bara eftir gólfinu, með því að velta sér yfir á magann og bakið til skiptis. Fyndið!

Nú er kjörið tækifæri til þess að blogga um hann Markús minn, þar sem skólinn fer að byrja af fullum þunga og hugsanlegt er að lítill tími finnist til bloggskrifa á næstunni.
Markús verður sjö mánaða gamall á sunnudag, sem mér finnst ótrúlegt en er engu að síður staðreynd. Hann hefur töluvert breyst á þessum mánuðum, eins og við er að búast. Í augnablikinu situr hann í kjöltunni minni, en honum finnst gaman að sitja með annað hvort mér eða pabba mínum á meðan við notum tölvurnar okkar.
Markús er farinn að sitja alveg sjálfur, en reyndar þarf hann yfirleitt hjálp við að setjast upp aftur þegar hann veltur um koll. Hann er líka farinn að borða ýmsan barnamat. Flest þykir honum ágætt, en baunabelgir (green beans) eru greinilega algjör viðbjóður. Grautur er líka ekkert sérstakur, en má borða í bland við annað. Perur eru bestar, en þó er ekki endilega að marka það þar sem það eru einu ávextirnir sem hann hefur fengið hingað til.
Markús hefur gaman af tónlist, en þó mjög ákveðnar skoðanir á því hvaða tónlist er góð. Það sést best á því að hann brosir, sparkar (í takt!) með fótunum og dillir sér þegar hann líkar við ákveðið lag. Svo fá önnur lög lítil eða engin viðbrögð. Uppáhaldið hans er lokalagið úr sjónvarpsþáttunum Gilmore Girls, en það er hresst kassagítarglamur með slagverki. Þegar hann heyrir það brosir hann út að eyrum og dansar eða sparkar.
Það verður að viðurkennast að það er gaman að fylgjast svona með þróun persónuleika.

Þá er árið 2010 runnið upp. Það er víst árið sem ég verð þrítug. Ég ætti kannski ekkert að vera að básúna því hér, en hvað með það?
Þetta ár verður væntanlega stórviðburðaminna en það síðasta, sem fól í sér bæði fæðingu frumburðar míns og útskrift með meistaragráðu. Það hlýtur að teljast nokkuð gott.
Þetta árið ætla ég bara að vera dugleg í skólanum og reyna að standa mig sæmilega í móðurhlutverkinu. Svo spila ég líklega einn flautukonsert í Noregi. Annað er nokkuð óljóst enn sem komið er.
Jólafríið hefur verið gott. Ég kom mörgu því í verk sem ég hafði ekki tíma til að sinna meðan skólinn var í fullum gangi. Við Erik héldum líka okkar fyrstu alvöru jól heima, með bakstri og alles. Hingað til höfum við alltaf farið eitthvert og látið aðra halda jólin fyrir okkur. Svo var náttúrulega gaman að skreppa í smá bíltúr til Memphis um áramótin.
Skólinn byrjar á morgun. Hann fer reyndar hægt af stað hjá mér. Ég þarf ekki að mæta fyrr en á fimmtudag, því ég er bara í tímum á mánudögum og fimmtudögum og í dag er "Martin Luther King Jr. Day" og enginn skóli. Á þessari önn lýk ég væntanlega einni fleiri einingu en ég gerði á þeirri síðustu. Ég held að ég ráði nokkurn veginn við það. Ég fer í flaututíma, tek þátt í nútímatónlistarhljómsveitinni (New Century Ensemble) og læri allt um sögu tónfræðinnar (History of Music Theory). Þetta verður bara fínt.

Nú er ég stödd á hótelherbergi í Horn Lake, Mississippi. Horn Lake er rétt fyrir utan Memphis í Tennessee, þar sem Elvis Presley átti sitt heimili, Graceland. Við Erik og Markús heimsóttum Graceland fyrr í dag, þar sem finna má húsið hans Elvisar, auk flugvéla hans, bíla og nokkura smásafna tengdum honum. Þar eru líka margar minjagripaverslanir þar sem Elvistengdum varningi er prangað inn á ferðamenn. Það var gaman að koma til Graceland. Sérstaklega fannst mér kjallarinn hans Elvisar flottur, en hann var með flottum bar, sófum og þremur sjónvörpum.
Í hádegismat borðuðum við Erik mögulega besta hamborgara heims, á Huey's. Það er bar sem selur góða hamborgara. Minnir svolítið á Vitabar, fyrir utan það að hann var fullur af fótboltaaðdáendum frá Arkansas, enda svokallaður "bowl" leikur í Memphis í dag.
Beale Street verður sennilega að teljast aðal gatan í Memphis, og þar eru margir veitingastaðir, plötubúðir, barir og gjafavöruverslanir. Þar segja menn að rokk og roll hafi fæðst. Mikið er um blústónlistarflutning. Þar borðuðum við bar-b-que svínakjöt og þótti okkur það gott. Við sáum líka flottustu klósettsetu heims til sölu.
Annars voru jólin fín hjá okkur. Við vorum snjóuð inni frá aðfangadegi og þar til á öðrum í jólum, en þá fórum við til ömmu og afa í Coweta. Markús var mjög duglegur að opna jólapakka og hafði mikið gaman af. Við urðum einnig fyrir innrás allavega fimm músa.

Ég bloggaði ekki allan nóvembermánuð. Það er annar mánuðurinn frá upphafi þessa bloggs sem ég hef algjörlega sleppt því að blogga. Ég kenni Fésbókinni um, en ég hef orðið vör við það að ég er ekki eini bloggarinn sem hefur dregið úr skrifum.
Helst er það í fréttum að ég spilaði fyrstu doktorstónleikana mína þann 22. nóvember. Þeir voru að mestu leyti í sæmilegu lagi. Amma og afi komu frá Coweta og við fórum út að borða pæ á eftir. Pæ er gott.
Á þakkargjörðardaginn fórum við Erik og Markús til ömmu og afa í Coweta og borðuðum kalkún og fleira. Það var gott. Þar var líka pæ.
Daginn eftir það lögðum við leið okkar til Branson, Missouri, sem er smábær í hinum fögru Ozarkfjöllum sem leggur mest upp úr "sýningum" eða "SHOWS!". Það orð er notað sem samheiti yfir leiksýiningar, söngleiki, tónleika, galdrasýingar, sirkus, dans, uppistand og fleira. Branson er 6000 manna bær með 50 sýningarhúsum, sem mörg eru stór og glæsileg. Túrisminn tröllríður öllu og mannfjöldinn tuttuguogfimmfaldast á háannatímum. Við skruppum í skemmtigarð þar í bæ sem heitir Silver Dollar City. Þar fékk ég að fara í rússíbanana, og Markús litli fékk að sjá mikla jólaljósasýningu, sem honum fannst greinilega undraverð. Þetta var góð ferð, þó að við höfum ekki skellt okkur á "SHOW!", út af Markúsi litla, sem á það til að verða hræddur við skyndileg, hávær hljóð.

Nú höfum við Erik fjárfest í nýjum bíl. Hann er brúnn á litinn og af gerðinni Ford Focus, árgerð 2006. Þetta er lang nýjasti bíll sem við höfum átt og okkur finnst hann svakalega fínn. Við fengum hann á góðu verði og fengum lán á góðum kjörum. Bílinn er fjögurra dyra og á að vera bæði áreiðanlegur og sparneytinn. Við vorum orðin frekar leið á að reyna að troða barninu aftur fyrir bílstjórasætið í gegn um bílstjórahurðina. Nú vonum við bara að við getum selt gamla bílinn, því við höfum alls ekki efni á að reka tvo bíla.
Annars er allt fínt að frétta. Erik vinnur og ég hugsa um Markús á daginn, svo á kvöldin æfi ég mig meðan Erik hugsar um Markús. Á nóttunni sofum við svo, allavega stundum. Markús hefur þróað með sér mikinn áhuga á drykkjarílátum og finnst gaman að busla í baði. Hann reynir og reynir að troða tánum upp í sig. Það hlýtur bráðum að takast.
Síðastliðið föstudagskvöld fór ég út, aldrei þessu vant, með þremur skólasystrum mínum í Bricktown í Oklahoma City að borða Tapas og halda upp á það að ein þeira hafði staðist hin ógnvænlegu próf er nefnast "General Doctoral Examinations" sem doktorsnemar taka hér við skóla, yfirleitt á síðasta árinu sínu. Þessi próf eru ekki tilhlökkunarefni. Fyrst er vika af skriflegum prófum, og svo margra klukkutíma löng munnnleg próf. Og þau eru erfið. Ég stefni að því að taka þau eftir um þrjú ár, þannig að einhvern tíma hef ég til undirbúnings. Vonandi gengur þetta allt upp þrátt fyrir tíma- og orkufreka barnaumönnun!

Eitthvað er ég þreytt þessa dagana. Hann Markús hefur nefnilega tekið upp á því að sofa aftur illa á nóttunni, og hann sem var orðinn svo flinkur í því. Hann vill helst fá að sofa ofan á okkur Erik, en okkur líst ekki á að venja hann á það! Þetta hlýtur að líða hjá.
Annars stækkar drengurinn ótrúlega hratt. Það sést ekki munur á honum frá degi til dags, en þegar maður skoðar myndir af honum nýfæddum er hin mikla stækkun augljós. Markús er sætur og góður strákur og vekur mikla lukku hvar sem hann er. Hann er ennþá nauðasköllóttur og með alveg svakalega blá augu og finnst afskaplega gaman að leika sér að tánum sínum. Hann er góður til heilsunnar (fékk þó eitt lítið kvef) og það er auðvelt að ferðast með hann. Hann tekur lífinu yfirleitt með ró og finnst gaman að hitta nýtt fólk.
Um daginn skruppum við fjölskyldan í afmælisboð til ömmu minnar í Coweta. Litla frænka mín (ein af þessum sem er alls ekki lítil lengur) eignaðist dóttur mánuði á undan mér, og þau Markús eru hérumbil akúrat jafnstór. Frænka mín er hálfsvört og maðurinn hennar svartur, þannig að hún er jafndökk og hann er ljós. Þau eru eins og krúttlegir salt og piparstaukar.
Svo er gaman í skólanum, þó að mér finnist hálfleiðinlegt að þurfa að æfa mig fram á nótt og mjög mikið um helgar, Ég á ekki frítíma fyrr en í desember. Held fyrstu doktorstónleikana (af þremur) 22. nóvember og er á fullu í undirbúningi fyrir það.

Jæja, þá hef ég komið til Iowa og Nebraska. Þessi fylki bættust við hjá mér um síðustu helgi, en við Erik og Markús skruppum til Omaha til þess að ég gæti fengið að hitta Báru vinkonu og heyrt hana spila. Við lögðum af stað á föstudagsmorgni og vorum komin um kvöldið. Hljómsveitin sem Bára er að túra með spilaði á bar í Omaha, og Erik sá um Markús á meðan. Það var afskaplega gaman að hitta Báru.
Daginn eftir fórum við á "Strategic Air and Space Museum" sem er á milli Omaha (stærstu borgarinnar í Nebraska) og Lincoln (höfuðborgar Nebraska). Þar fengum við að berja augum ýmsar flugvélar, þyrlur, flugskeyti, gervihnetti o.s.frv. Við fengum leiðsögn hjá manni sem hafði verið í flughernum og vissi margt skemmtilegt um vélarnar.
Um kvöldið fórum við svo í ítalskan veitingastað í Omaha, í hinu svokallaða "Old Market" hverfi, en þar er margt um verslanir, veitingastaðir og öldurhús. Þangað var gaman að koma, og maturinn á veitingastaðnum góður.
Á sunnudeginum keyrðum við svo heim. Það var áhugavert að sjá hina endalausu maísakra sem eru í Nebraska, og flatneskjan í Kansas er undarleg á að líta fyrir Íslending.
Annars er allt gott að frétta héðan. Svolítið brjálað að gera, en það er ekki við öðru að búast. Markús stækkar og þroskast,með hverjum deginum, og er gaman að fylgjast með því. Sérstaklega er það fyndið að hann er búinn að uppgötva eigin hendur og fætur.

Þá erum við Erik og Markús löngu komin aftur út til Oklahoma. Það var yndislegt að fara heim, þó ekki væri nema í tvær vikur. Þetta var mikil þeytingsferð. Við byrjuðum á að vera einn dag í Reykjavík, og náðum við að hitta nokkra vini og vandamenn með því að hafa smá heimboð um kvöldið. Daginn eftir rukum við af stað austur, með viðkomu í Vík hjá móðursystur Eriks. Vík er falleg. Svo vorum við á Egilsstaðasvæðinu meirihluta tímans í góðu yfirlæti. Ég fékk nú bara varla að halda á barninu mínu þennan tíma, en það var nú bara ágætt, því ég gat þá hvílt bæði bak og handleggi. Ennfremur þótti mér ljúft að geta yfirleitt drukkið kaffið mitt á meðan það var heitt, en það er ekki alltaf þannig þegar ég er ein heima með strákinn. Á meðan við vorum fyrir austan komu ættingjar hvaðanæva að í heimsókn, sem var gott, því við vorum í svo óskaplega takmarkaðan tíma t.d. í Reykjavík í þessari ferð. Eftir rúma viku fyrir austan lögðum við af stað norður um til Reykjavíkur. Við vorum í heimsókn á Húsavík hjá nýbökuðum langafa og langömmu í tvo daga, og vorum svo einn dag hjá Hóffý á Akureyri. Mikið er nú alltaf gott að koma á Norðurland! Svo fórum við til Reykjavíkur, vorum eina helgi þar og fengum gott fólk í heimsókn og drifum okkur svo aftur út, nokkrum kílóum af barnafötum og íslenskum lakkrís ríkari. Ferðaskýrslu lokið.
Upphaf doktorsnáms hjá mér í næstu viku. Með lítið barn. Ég spái mikilli kaffidrykkju. Annars er lífið með Markúsi að komast í fastari skorður, sem betur fer!