Jæja, ekki ætla ég að fara að koma með fréttir af mínum skólamálum enn sem komið er.  Þeir sem virkilega vilja vita geta bara haft samband.  Það er sumsé ekkert fastákveðið ennþá.

Er hins vegar eiginlega búin að ákveða að vinna ekki hefðbundna launavinnu í sumar, og er það í fyrsta skiptið síðan ég var 12 ára.  Get ekki unnið nema hlutastarf í júní og júlí hvort sem er, þannig að það borgar sig ekki fyrir mig.  Fengi örugglega hvergi frábær laun og það litla sem ég fengi færi bara í skatt hvort eð er.  Ætla frekar að reyna að spila eitthvað og æfa mig og læra. 

Annars er ég mikið að æfa mig á píanó þessa daganna.  Hef komist að því að 2. stigs lög á píanó eru erfiðari en 1. stigs lög.  Kemur á óvart!  Prófið er seinni partinn í apríl og ég ætla auðvitað að massa það.  

Svo ætla ég líka að halda tónleika í Tónó í maí.  Það er ekki alveg komið í ljós hvað ég ætla að spila, en eflaust eitthvað sætt og skemmtilegt.  Það verður ekki svona meiriháttar opinbert dæmi, bara eitthvað lítið og intimt. 

Ekki er heldur ljóst hvað ég ætla að gera um páskana, hvort ég fari eitthvað austur eða hangi bara í bænum.  Bára verður á landinu, og er það tilhlökkunarefni. 

Annars gengur lífið sinn vanagang.  Er bara að kenna, æfa mig, læra og stunda Baðhúsið grimmt, enda er ég ennþá að ná mér á strik eftir ólifnaðinn í ameríkuferðinni!  Eric er að fara í fermingu hjá frænda sínum á eftir, og ég ætla að vera dugleg að æfa mig á meðan.  Og nú ætla ég í Baðhúsið.  Hafið það gott, elsku lesendur! 

Jæja, þá er ég löngu komin heim.  Biðst afsökunar á því hvað ég er búin að vera lengi að drífa mig í að blogga, en ég hef haft öðrum hnöppum að hneppa. 

Ferðin heim gékk vel, þó með smá drama á Logan flugvelli í Boston.  Fluginu frá New York til Boston seinkaði nefnilega, þannig að ég rétt náði fluginu með því að hlaupa.  Hratt.  Stuð.

Mér fannst annars ekkert ganga sérstaklega vel að spila fyrir fólkið í New York.  Herbergið var skelfilegt.  Fékk samt alveg frábæaran undirleikara.  Hún bjargaði eiginlega deginum.  Það var líka svolítið kúl þegar Michael Parloff, úr Metropolitan óperunni, spurði mig hvort að ég þekkti Stefán Ragnar (sem fyrir þá sem ekki vita spilar líka í Metropolitan).  Jamm sagði ég, og að við værum meira að segja frá sama landshluta og allt!  Fór svo í frábæaran flaututíma.  Virkilega brilljant.

New York er bara kúl.  Fílaði mig geðveikt cosmopolitan að flagga niður gula leigubíla á strætum Stóra Eplisins.  Alveg eins og í Sex and the City! Þeir eru sko út um allt.  Gerði það þó bara fyrsta daginn.  Það er bara svo miklu ódýrara að nýta sér neðanjarðarlestirnar.  Kostar eiginlega ekki neitt.  Samt gott að vera ofanjarðar til að byrja með og horfa aðeins í kring um sig.  Svo reyndist ég varla hafa nokkurn einasta tíma til þess að túristast, sem er fúlt því að hótelið mitt var alveg á besta stað.  Komst samt að því að Times Square er bjart sem heiðskýr dagur jafnvel eftir að myrkvar, bara út af auglýsingaskiltunum.  Og ég gat skellt mér upp á 86. hæð í Empire State byggingunni í örskamma stund, enda var hún rétt hjá hótelinu.  Útsýnið þaðan er brilljant.  Hefði farið upp á 102. hæð, en þá vissi ég víst ekki að fluginu mínu myndi seinka, svo að ég stóð í þeirri meiningu að ég þyrfti að drífa mig á flugvöllinn.  Þegar maður fer upp með lyftunni fær maður hellur fyrir eyrun, eins og í flugvél!    

Nú er bara að bíða eftir svörum frá skólunum og vinna í að bæta upp fyrir að hafa verið fjarverandi síðustu þrjár vikurnar!   

Adan, thegar eg var a leidinni til New York, hugsadi eg "nu er svolitid sidan eg for sidast til New York og eg hef sed meira af heiminum nu heldur en eg hafdi tha.  Kannski finnst mer New York ekki eins stor og merkileg eins og mer fannst hun her adur fyrr."  Onei.  Nuna eftir ad eg hef sed meira af heiminum, finnst mer New York enntha merkilegri fyrir vikid.  Thad er engin borg eins og New York, thad er alveg a hreinu.  Fekk gott utsyni thegar eg flaug framja Manhattan.  Thessi borg er einfaldlega annars edlis en allar adrar. 

Nu sit eg a bokasafni Manhattan School of Music, hvar eg mun leika fyrir alveg gifurlega fraegt folk a morgun, thar a medal 1. flautuleikara NY Philharmonic og Metropolitan Operunnar.  Var adan ad aefa med undirleikaranum, hun er mjog god og skemmtileg.  Hun sagdi ad eg aetti ad reyna ad fa ad spila Nielsen med sinfoniuhljomsveit.  Gaman vaeri.

A eftir fer eg svo i thriggja klukkutima langt enskuprof, thvi thetta er eini skolinn sem tekur TOEFL nidurstodurnar ekki gildar.  Samt thurfti eg ad skila inn TOEFL nidurstodum til theirra.  Stupid, ekki satt?  O jaeja, svona er thetta bara.

Restin af dvolinni i Oklahoma var fin, og thad var erfitt ad yfirgefa aettingjana i morgun.  En nu er eg i raun logd af stad heim, verd bara svolitid lengi a leidinni.  I Oklahoma for eg m.a. meira ad versla med Mariu modursystur og for ad skoda villta visunda uti a gresjunni.  Thad var cool.  Svo var bara gaman ad eiga samverustundir med thessum amerisku aettingjum.  Their eru frabaerir og eg hitti tha allt of sjaldan.

Nu er ekkert vist ad eg bloggi endilega aftur fyrr en eg kem heim, kemur i ljos.  Eg legg af stad heim a midvikudag, flyg fyrst til Boston og svo heim.  Kem til Keflavikur a fimmtudagsmorgun.