Það er brjálað að gera og ég hef varla tíma til þess að borða, hvað þá að ég nenni að blogga þessa dagana.  Hef hins vegar mjög margt að blogga um.  Yndisleg mótsögn. 

Ég er í skólanum að lágmarki 60 klukkutíma á viku.  Svo vinn ég eitthvað heima líka fyrir skólann, en ég reyni að halda því í lágmarki.  Námið hér er mjög krefjandi og afskaplega skemmtilegt.  Kennararnir eru alveg frábærir, og margir samnemenda minna eru líka mjög skemmtilegir.  Hef til dæmis komist að því að meðlimirnir í blásarakvintettinum mínum (sem ég er by the way á launum fyrir að spila í) eru afskaplega skemmtilegt fólk, sem hefur mjög svipaða sýn og ég bæði á tónlist og hvernig beri að hafa gaman.  Og barinn heitir the Library. 

Er að spila á tónleikum með hljómsveitinni minni á fimmtudag.  Miðannarpróf eru í næstu viku.  Sem betur fer er ég bara í einu fræðilegu fagi núna.  Svo spila ég á flaututónleikum seinnipartinn í október.  Það verða tónleikar með Halloween þema, svo við verðum öll í búiningum.  Kammermúsíkin er svo aðal málið í nóvember.  Kvintettinn minn ætlar að taka þátt í hinni svokölluðu MTNA keppni, auk þess að við ætlum að halda tónleika.  Svo er ég að kenna 17 1. árs nemendum tónheyrn og fara yfir tónfræðiverkefnin þeirra.  Nú eru þau búin í almennri tónfræði og farin að læra kontrapunkt. Þá er ég um það bil tíu sinnum lengur að fara yfir heimavinnuna þeirra.  Ojæja.  Ég hef samt gott af að rifja upp kontrapunktinn.  Ég var orðin nokkuð ryðguð! 

University of Oklahoma er mikill fótboltaskóli, og á ég þá við amerískan fótbolta, náttúrulega.  Í gær horfði ég á skólaliðið mitt, Oklahoma Sooners, rústa Miami Hurricanes í beinni útsendingu á ABC.  Þeir unnu 50-13.  Þeir unnu líka leik síðustu helgar með miklum yfirburðum (79-10, sem er víst alveg með ólíkindum).  Ég sá það þó ekki því sá leikur var víst ekki nógu merkilegur til að sýna nema á einhverri kapalsjónvarpsstöð sem ég er alls ekki með.  Þessi fótbolti þykir mér mikið skemmtilegri heldur en sá sem er spilaður annars staðar í heiminum.  Það gerist einfaldlega miklu meira í honum.  Hugsa að ég láti einhvern tímann verða af því að mæta á leik.  Leikurinn í gær var heimaleikur, og rúmlega 85.000 manns mættu á svæðið.  Fólk lagði bílum sínum í margra kílómetra radíus frá fótboltaleikvanginum og lóðareigendur á svæðinu rukkuðu fólk fyrir að fá að leggja í görðum sínum.  Ég bý svona u.þ.b. 1 km í burtu, og því var mikil umferð í gegn um hverfið mitt. Háskólasvæðið breyttist í eitt stórt útihátíðarsvæði, þrátt fyrir að það skiptust á skin og skúrir.  Fólk stillti upp tjöldum og grillaði og drakk bjór.  Allir voru auðvitað klæddir í liti síns liðs, en mínir skólalitir eru vínrauður og fílabeinshvítur (crimson and cream), miklu meira kúl en græni og appelsínuguli liturinn á Miami.  Þess má geta að hér lætur ekki nokkur maður sjá sig í appelsínugulu, en appelsínugulur og svartur eru litir Oklahoma State University.  Hér eru allar ruslafötur, flest skilti og meira að segja allir brunahanar í skólalitunum. 

Annars gengur allt bara vel.  Brjálað að gera, en þannig á það að vera!